Explosieve groei recreanten:

In de jaren 70 stimuleerde het Rijk vooral het recreatief sporten en dat leidde tot een ongekende groei van de sportverenigingen, ook de onze. Ons bestuur gaf daarvoor ook de ruimte met daarbinnen als trekker voor de recreatie Jenny Machielse die daar zes jaar lang vreselijk hard aan heeft getrokken. Wij behoorden tot de toonaangevende verenigingen en stonden aan de wieg van de voor- en najaarsgezelligheids-wedstrijden waaraan wij met veel teams (soms wel 14 in 1 seizoen) succesvol deelnamen. Er ontstond een heus circuit aan recreatietoernooien waar wij regelmatig prijzen weghaalden. Enkele namen van goede recreanten uit die periode: Theo Zuidema, Wout Langenberg, Marielle Guntenaar, Rian van Pelt, Willem (ook heel verdienstelijk als PR-man) en Paula van Schaik, Frans Verbraak en Frans en Jenny Machielse. Enkelen stroomden later door naar de wedstrijdgroep.

Binnen de vereniging werd van alles georganiseerd door de recreatie- en de activiteitencommissie, zoals droppings, barbecues, mosselavonden, langlaufen en speciale toernooitjes zoals een schuddeltoernooi, beschuitbussentoernooi, carnavalstoernooi en een mixpartnerruiltoernooi, ongekend spannend natuurlijk…

Wat mij altijd zal bijblijven is een mosselavond in De Raayberg eind jaren 70. Daar zaten we dan met een groot gezelschap aan lange tafels. "Onbeperkt mosselen eten" was ons verteld, en uitgehongerd waren we, sportlui in de kracht van ons leven. Na de eerste serie mosselpannen leunde iedereen ontspannen achterover, gezellig babbelend met de buren, in afwachting van wat de volgende ronde mosselen had moeten zijn, doch helaas dat gebeurde niet. Onbeperkt had blijkbaar zijn eige grenzen. Maar een lol dat we hebben gehad vooral toen het nummer "Paradise by the Dashboard Light" van Meat Loaf werd ingezet. Leden als Hans Ahlberg en Willem van Schaik gingen helemaal uit hun dak. En nog steeds als ik dat nummer hoor kan ik een glimlach niet onderdrukken en denk ik terug aan toen.

Een andere mijlpaal was de oprichting van de groep Sport Overdag in oktober 1985. Een ongekend succes, gestart als experiment, en binnen 2 of 3 weken zat de groep hartstikke vol met 40 belangstellenden. Hulde voor de initiatiefnemers en begeleiders van het eerste uur zoals Cocky Verbraak, Marjo Maris, Monique van Eekeren en vooral Lonnie van Leeuwen. En die verenigingstak is nog steeds springlevend.

Met de groei van het recreatieve badminton veranderde ook het karakter van de vereniging en het heeft de nodige moeite gekost om weer een nieuw evenwicht in de vereniging te vinden. Soms groeide de vereniging te snel en werd er bijvoorbeeld een spottend stukje in het clubblad van oktober 1976 geschreven door een gerenommeerde wedstrijdspeler die zijn medailles en bekers wel wilde inruilen voor meer baanuren!

Opkomst jeugd:
Van de groeiende populariteit van de badmintonsport in die jaren profiteerde ook onze jeugd. Ik vergeet nooit dat wij op 21 oktober 1977 een scholiereninstuiftoernooi organiseerden. Ron Claessens, werkzaam in het onderwijs, was daarvan de aanjager. We rekenden op zo’n 60 a 70 deelnemers maar wisten niet wat ons overkwam, het onwaarschijnlijk aantal van 281 scholieren uit de regio had ingeschreven om kennis te maken onze sport. En natuurlijk hielden we er jeugdleden aan over. Ze kregen zelfs voorrang op de wachtlijst die we inmiddels hadden ingesteld wegens ruimtegebrek. Dat leverde bijna een rel op.

Zeker vanaf 1977 investeerde de vereniging flink in de jeugd. In 1979 ging ook de pupillenafdeling van start. Belangrijk was dat de jeugd het naar zijn zin had, dus werd er veel leuks georganiseerd. Maar vooral werd er steeds meer in training geïnvesteerd en dat bleef niet beperkt tot trainen binnen de eigen vereniging. De eerste jeugdleden werden in januari 1978 voor de NBB-selectietrainingen aangemeld. Enkele talenten van het eerste uur (t/m 85) waren: Dennis Contant, Joyce Machielse, Marcia Helleman, Monique van Leeuwen, Mona en Daniel Claessens, Zosha Zuidema, Armand Staamer en Lars Dirks.

Het was voor ouders geen onverdeeld genoegen wanneer hun kind werd uitverkoren. Je moest er veel voor over hebben, vaak rijden, veel wachten, extra kosten en niet alleen voor de trainingen en materiaal maar ook voor de toernooien die erbij hoorden. Maar al die inspanningen zag je terug in de resultaten. Binnen enkele jaren stak onze jeugd met kop en schouders uit boven de andere regioverenigingen en lag daar de basis voor vele latere successen. Eind ’84 gebruikten we voor het eerst het NBB-deeldiplomasysteem In 1985 werd ons A1 jeugdteam (Joyce Machielse, Katja Tempelaars, Bas Huismans en Dennis Contant) voor het eerst Brabants kampioen. Een jaar later werd Joyce als 15-jarige zelfs Bergs kampioene, ongekend jong. Het past hier om enkele trainers te noemen die in die periode veel aan de ontwikkeling van onze jeugd hebben bijgedragen zoals Riet Withagen, Ron Claessens, Martien van Leeuwen en Noud Smulders.

Overigens ging niet alles rimpelloos in de jeugd. Ik herinner mij nog een rel in januari ’85. Een van de jeugdteams die op zaterdagmiddag hun competitie uitvochten werd gesponsord door de vader (pa Contant) van een van de jongens (Dennis) uit dat team, onder de voorwaarde dat het team op de zondagmiddag in Tuinwijk mocht spelen. Maar dat ging ten koste van een baan die voor vrij spelen bestemd werd en dat pikte een aantal spelers onder leiding van Louis Mensingh niet. Het bestuur werd gedwongen tot het uitschrijven van een extra ALV. De rel liep met een sisser af en het jeugdteam speelde op zondag.

De naam van Louis Mensingh komen we nog een keer opvallend tegen. Via zijn werkgever (Shell) werd onze vereniging jaarlijks met een klein bedrag (250 gulden) gesponsord en dat geld werd voor de jeugd ingezet. Idealist Alex Lambregts vond dat Shell helemaal fout zat (milieuvervuiling, uitbuiting arme landen enz) en eiste van de vereniging dat we dat geld zouden weigeren. Uiteindelijk besliste de ALV in ‘81dat we dat geld toch mochten aannemen. Louis heeft zich in die jaren nog erg verdienstelijk gemaakt in de jeugdcommissie.

Doorbraak wedstrijdtop:
De senioren wedstrijdtak werd langzaam maar zeker volwassen. Vanaf 1977 hadden we sinds jaren eindelijk weer een heuse trainer in Ad Huijgens die eerst "op proef kwam", in 1978 opgevolgd door Rob Willems die aan de wieg stond van vele successen en in ’84 door Riet Withagen werd afgelost. In 1979 promoveerde ons 1e (Inge Marijs, Hennie Kaptijn, Jack Nuijten, Michiel Janssen en Kees van Loon) eindelijk weer naar de landelijke Bondscompetitie, toen 3e klasse.

Maar we hadden inmiddels zoveel kwaliteit opgebouwd dat we (Inge, Kees, Maureen Wetzel en Alex Lambregts) 2 jaar later weer kampioen werden, en dus naar de 2e klasse promoveerden, en de doorbraak was helemaal compleet toen ons vlaggeteam (Inge, Maureen, Alex en Jack) meteen het jaar erop weer kampioen werd en naar de 1e klasse landelijk promoveerde. Ons tweede team (Dilys van de Brink, Lizet Franken-de Visser, Michiel Janssen en Kees van Loon) promoveerde dat jaar ook naar de Bond en zo hadden we ineens 2 teams in de Bond spelen.

De Bergse badmintonwereld stond op zijn kop en voor het eerst kwam er ook een echte sponsor voor het eerste team. De sponsor (Yonex) bracht 4.000 gulden in, samen met sporthuis De Topper (in de Fortuinstraat) van familie Verheezen. In datzelfde jaar kregen we een eigen clubvlag en zelfs een clublied. Maar, we waren in de top nog erg kwetsbaar. En toen Alex en Inge meteen na het kampioenschap vertrokken om elders te spelen zaten we met een groot probleem, vooral omdat je in die 1e klasse per wedstrijd 11 partijen moest spelen in plaats van de gebruikelijke 8 en 4 heren moest opstellen. Zelfs Jack had vertrekplannen en dat alles leidde binnen het bestuur tot aardig wat spanningen. Gelukkig bleek Jack toch te blijven en dankzij enkele nieuwe B-spelers (zoals Riet Verbeek en Ad Huijgens) van buiten konden we een heel team opstellen Helaas werden we roemloos laatste en degradeerden naar de 2e klasse. Op grond van de prestaties een jaar eerder werd het 1e team wel gekozen tot Bergse sportploeg van het jaar en dat gaf de vereniging toch de moed om niet bij de pakken neer te zitten. De jaren daarna (Jack vertrok inderdaad) konden we ons gelukkig wel handhaven in de 2e klasse, vooral dankzij de komst van Noud Smulders, een geweldige speler, maar wat een etter op de baan…, zelf onverstoorbaar maar altijd de tegenstander ontregelend met discussies over netfouten, voetfouten, shuttleproblemen en ga zo maar door.

Natuurlijk zijn er nog andere interessante invalshoeken, neem nou de bijzondere evenementen zoals de jubileumavond in zaal Hades onder de Goddelijke Voorzienigheid in januari 1977 waar veel oud-leden zoals Bob Saliha en Fons Broekhoven present waren en we 3 nieuwe erelidmaatschappen aankondigden (Johan van Eekelen, Piet Oerlemans en Willem van de Neut). Denk verder aan de overvolle tribunes bij de demonstratiewedstrijden tegen de landelijke top in ’79 tijdens de Bergse en later nog eens in januari ’82 i.v.m. ons 25-jarig bestaan. Onze topspelers kregen badmintonles van gerenommeerde toppers als Rob, Boudewijn en Piet Ridder, Marjan Luesken, Herman Leijdelmeijer en Un Santossa. Van deze wedstrijden zijn nog veel foto’s beschikbaar. En niet te vergeten de 24-uurstoernooien, voor het eerst in september ’80 georganiseerd en een primeur in badmintonnend Nederland. We kunnen met recht zeggen dat TFS’57 veel aan de weg heeft getimmerd.

Ik heb geprobeerd een goede indruk te geven over deze lange periode van 10 jaar, maar heb moeten selecteren ten aanzien van gebeurtenissen en personen. Ik wil daarmee anderen niet tekort doen. Ik vraag dan ook om jullie begrip voor mijn persoonlijke selectie en wens TFS’57 in alle opzichten een heel gezonde en lange toekomst toe