Het was in de jaren tachtig dat ik lid werd van The Flying Shuttle ’57.

Op de eerste avonden dat ik rondliep in de zaal en mij de eerste beginselen van het spelletje probeerde eigen te maken liep daar – in mijn ogen – een wat oudere dame rond die training aan het geven was aan de veren spelers.
Toen ik informeerde wie dat was kreeg ik het antwoord dat is Riet onze hoofd trainster. Ze is hard op weg om met het eerste team kampioen te worden in de derde klasse bond.

Dit was voor Riet het begin van een succesvolle trainers loopbaan bij onze vereniging.

Riet gaf toen niet alleen training bij de senioren maar speelde uiteraard ook zelf haar partijtjes. Ik herinner mij nog dat ik tijdens de clubkampioenschappen tegen haar moest mixen. Ze was voor mij en mijn partner werkelijk een sta in de weg. Ze was niet snel maar super sterk aan het net waar ze als ze de kans kreeg constant van die irritante stop balletjes gaf. Bijzonder effectief, we zullen die partij waarschijnlijk niet gewonnen hebben. Nadat ze gestopt was als hoofd trainster bij de senioren heeft ze haar kwaliteiten bij onze jeugd afdeling ingezet. Hierover zal Jelle straks meer vertellen.

De sport overdag groep wil Riet graag als gezellig, warm mens herinneren, maar vooral vanwege haar passie voor de badmintonsport, deze bracht ze over aan de jeugd, naar de collega trainers en gaf daarmee een boost aan de vereniging. Later droeg ze deze passie ook graag over aan de “senioren binnen de vereniging”, de sport overdaggroep, vanaf het moment dat ze hierbij aansloot. “En je bent nooit te oud om te leren, de basis moet goed zijn” en ook bij deze groep deelde ze graag haar ruime bagage als badmintontrainster.

Ze had haar badmintonlessen in Zuid Holland opgedaan en daaruit, maar ook vanwege haar persoonlijke spelniveau, is haar nadrukkelijke voorkeur voor de verenshuttle verklaarbaar. “Met zo’n shuttle kun je veel meer dan met die stomme nylonshuttle”, zo was de verklaring. Vervolgens was ze hiermee ook een voorbeeld voor steeds meer leden van de sportoverdag groep.

We zullen Riet blijven herinneren vanwege deze passie, haar geduldig trainerschap en de persoonlijke belangstelling voor iedereen in de groep. We hebben met veel bewondering gevolgd hoe zij om is gegaan met het verloop van haar ziek zijn.

“Ik kom graag met jullie sporten, zo lang als ik kan, maar laat me dan, blijf niet vragen hoe het met me gaat. Ik kom om met jullie te badmintonnen”. Voor deze keuze hebben we veel respect.

Ze is tot de laatste ochtend voor de zomer vakantie in ons midden geweest. Helaas kan haar wedstrijd niet worden verder gespeeld.

Riet we zullen je missen!

Wilfried Willemen


Moeder Gans,

Ja Riet, zo werd je benoemd en genoemd op het moment dat je de meeste jeugdleden onder je hoede had. Met je hele ziel en zaligheid stond je voor de verschillende jeugdgroepen. Wat is dat toch een fantastische tijd geweest.

Zoals mij deze week iemand berichtte, ik kende haar niet zo goed, maar voor jullie was ze als een moeder op de badminton”. En dat voelde echt zo. Onder jouw vleugels hebben we gewonnen en verloren. Gelachen en gehuild. Gezeurd dat we weer een loopoefening moesten doen, gejuicht dat we aan het einde van een training partijtjes mochten spelen.

Uren hebben we met elkaar doorgebracht. Zover ik me kan herinneren nooit met tegenzin. Ik mag wel spreken over een gouden tijd.

Ik ben ervan overtuigd dat je voor velen aan hun jeugd iets extra’s hebt gegeven waar men nog steeds met veel plezier op terug kijkt. Je hebt een hele hoop meisjes dame zien worden en een heleboel jongetjes een volwassen kerel.

Ik wil van de kaart een mooie zin terughalen, “Prachtige jaren, Glimlachen dat ze zijn geweest”. Op dit moment is het misschien moeilijk om te glimlachen maar dat komt weer wel. Ik wil je wel zeggen dat we je ontzettend dankbaar zijn dat jij onze jaren prachtig hebt gemaakt.

Riet, bedankt, bedankt, bedankt.

Jelle van Loon