Ze hoefde er niet eens een klap voor uit te delen. Het bord dat herinnert aan de avond waarop Monique Broeke sportvrouw van de gemeente Roosendaal werd, heeft inmiddels een plaatsje gevonden op de kast.

“Ja, leuk”, blikt ze terug op die avond. “Eén van de organisatoren vertelde me dat het min of meer een oeuvre-prijs was.” Dat klonk en klinkt nog steeds plausibel. Want met afstand is Monique Broeke (27) nog altijd de beste Brabantse badmintonster. Met een vracht Brabantse titels op haar naam en ook dit seizoen weer een foutloze reeks in competitieverband bij Flying Shuttle uit Bergen op Zoom.

Mede daardoor eindigde het team als tweede in de eerste divisie. Hetgeen tot vorig jaar voldoende was voor promotie/ degradatiewedstrijden. De bond wijzigde tussentijds echter de reglementen waardoor Flying Shuttle nu buiten de boot valt. “En daar zijn we het niet mee eens. Volgens ons kun je gedurende het seizoen de regels niet wijzigen”, zegt ze.

Monique Broeke (voorgrond):

Monique Broeke (voorgrond): “Ik hoef geen carrière te maken. Mijn prioriteiten liggen niet bij het badminton.”

Wordt de club in het ongelijk gesteld, dan ligt Monique Broeke daar overigens niet wakker van. Dromen van een nationale of zelfs internationale loopbaan doet ze al jaren niet meer. Ooit stond ze te boek als een groot, maar te zwaarlijvig (107 kilo) talent. Ze verloor de aansluiting met Oranje en viel terug naar de regio waar ze een topper bleef. En waar ze tijdens een bak koffie plots voelde dat er flink wat af moest. In één jaar verloor ze 35 kilo, maar het was geen reden om opnieuw op zoek te gaan naar de Nederlandse top.

Toen ze twee jaar geleden samen ging wonen, werd ze van de ene op de andere dag ook nog deeltijdmoeder van twee kinderen. In combinatie met de trainingen die ze verzorgt bij Flying Shuttle, de toernooien die ze her en der in den lande speelt en haar studie als onderwijskundige, is haar agenda meer dan vol.

Hogerop? Natuurlijk werd ze na afloop van het seizoen, traditioneel, benaderd door een aantal eredivisieclubs met de vraag of ze de overstap wilde maken. Niet dus.

“Je weet vooraf dat je op dat niveau een aantal keer wordt weggeslagen door Chinese vrouwen. Om dat te ervaren, hoef ik niet naar Purmerend te verkassen. Als ik de stap naar de eredivisie maak, zal dat met Flying Shuttle en met de nieuwe oefenmeester Paul Poppenk zijn.”

De trainer uit Gorinchem werd op voorspraak van Broeke aangetrokken. “Ik zie het wel in hem zitten. Een ietwat oudere man met een vriendelijk soort autoriteit. Hij past wel bij de club. Op papier zijn we een prestatief ingestelde gezelligheidsvereniging, maar volgens mij ben je altijd prestatief bezig als je in een competitie uitkomt.”

Zo geeft Monique Broeke aan dat ze heel veel zaken preciseert, nuanceert, relativeert en aan haar status van Brabants beste geen al te grote waarde toekent.

“Ik werd door een kledingsponsor benaderd met de vraag welke eisen ik stelde. Vroeg ik… eisen? Ja, ik wil wel op mijn vertrouwde schoeisel blijven spelen, maar of dat een eis is…?

Waar praten we over? Kleding en een paar rackets voor de toernooien. Over meer gaat het niet. Erg? Welnee. Ik hoef geen carrière te maken. Mijn prioriteiten liggen niet bij het badminton, Al blijft het natuurlijk een verschrikkelijk leuk, maar ook moeilijk spelletje.”

Het oorspronkelijke artikel is afkomstig van: BN/DeStem.